Özlenenlere…

geç-kalmak

 

  Ne kadar dayanıksızız bazen anılara karşı…Geriye dönüp bakmadan edemiyor belki de insan… Belki de ben…

Bazen bir şarkı bazen de bir anlık sessizlik…Gelip oturuyor işte göğsünün tam ortasına!

Anlar geçiyor gözünden,hisler karmaşası…Ayıramayacağım  kadar çoğalmışlar sanki…

Birilerine demek istediklerim ama sustuğum anlarla dolmuş içim…Ya da mutluluk çığlıklarımla…

Islatacak kadar yastığımı  gözyaşım olmuş biriktirdiğim…Son nefesimde yüzüme yerleşecek kadar büyük gülümsemelerim…

Bir an özlediğim aklımda kalan ama hangisi…

Bir gece,bir koku,bir çift göz unutamadığım…

Bir mucizeyi izler gibi izlediğim, nefesimi kesen bir yüz  uykusunda…

Bensizliğini düşündüklerim ya da onsuzlukla başedemediklerim…

Ne ağır zamanın kattıklarını taşımak her geçen gün yorulan omuzlarında..

Ne ağır özlemek…

Özledim işte!!!

                           YANG

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: